Soetdoring in die Ruigtes is veel meer as ’n historiese roman. Dit is ’n diep menslike storie oor trauma, oorlewing, ekologie en die brose verhouding tussen mens en natuur. Christiaan Bakkes verweef feit en fiksie op ’n wyse wat die leser nie net intellektueel betrek nie, maar emosioneel ontwapen. Die roman herinner ons aan die prys van vooruitgang, die waarde van bewaring en die pynlike geskiedenis wat uiteindelik gelei het tot die stigting van die Addo‑olifantpark.
Storie-opsomming
Die verhaal begin in 1916 wanneer Caleb Kelly, ’n jong veteraan van die Eerste Wêreldoorlog, getraumatiseerd en liggaamlik geskend terugkeer na sy familieplaas in die Oos‑Kaap. Sy terugflitse en innerlike wonde is rou en oortuigend uitgebeeld. Wanneer olifante groot skade aanrig op Bellevue, is Caleb aanvanklik vasbeslote om hulle dood te skiet. Maar ’n ontmoeting met ’n jong olifantkoei wat sy lewe spaar, verander alles. Hierdie oomblik word die spilpunt van sy reis van woede na waardering, en uiteindelik ’n diep vriendskap met die trop wat tussen die ruigtes skuil.
Caleb begin die olifante bestudeer: hul kommunikasie, gewoontes, persoonlikhede en hul komplekse sosiale strukture. Hy gee vir hulle plant‑ en boomname, ’n simboliese gebaar wat hulle terugbind aan die natuur eerder as aan menslike eienaarskap. Sy empatie groei, en hy word hul beskermheer in ’n streek waar boere die diere as bedreiging sien. Die ekonomiese skade aan lemoenboorde is ook ‘n probleem, en die spanning tussen vooruitgang en bewaring vorm die hart van die konflik.
Wanneer Dewald Troskie, ’n grootwildjagter en oorlogsheld, aangestel word om die olifante te “evalueer”, word dit gou duidelik dat die gemeenskap eintlik verwag dat hy hulle moet uitroei. Troskie se opportunisme en later sy bloeddorstigheid maak hom ’n donker, onrusbarende teenhanger vir Caleb. Die tonele van olifante wat wreed geskiet word, is hartverskeurend en word met soveel empatie geskryf dat dit gevoel het asof my bors toetrek. Die roman beweeg later na meer historiese verslagdoening, insluitend figure soos Percy Fitzpatrick en Deneys Reitz, en die uiteindelike stigting van die Addo‑olifantpark in 1931.
Wat het gewerk
Wat het gewerk- Die ekologiese bewustheid is sterk en deurleef.
- Die uitbeelding van olifante as intelligente, emosionele wesens is roerend en geloofwaardig.
- Die sense of place is meesterlik; jy voel die ruigtes, die stof, die spanning.
- Die verweef van feit en fiksie skep ’n ryk historiese raamwerk.
- Caleb se karaktergroei van trauma na heling is diep menslik en oortuigend.
Wie sal dit geniet
Hierdie boek is ideaal vir lesers wat hou van historiese fiksie, natuurgeskiedenis, ekologiese temas en karaktergedrewe verhale. Dit sal veral aanklank vind by lesers wat sensitief is vir die mens‑natuur‑verhouding en wat belangstel in die oorsprong van Suid‑Afrikaanse bewaringsinisiatiewe.
Die Finale Woord
Soetdoring in die Ruigtes is ’n aangrypende, sensitiewe en belangrike roman. Dit bring die Addo‑olifante se geskiedenis tot lewe, maar ook die menslike gebrokenheid wat daarmee verweef is. Bakkes se liefde vir die natuur straal deur elke bladsy. Dit is ’n verhaal van verlies, heling en die krag van empatie. ’n Onvergeetlike leeservaring.
Hierdie boek word gepubliseer deur Human & Rousseau / Jonathan Ball Uitgewers
Dankie aan JBP vir my kopie.
Dankie vir die mooi en raakvat opsomming